| Wie |
| zijn |
| wij |
De Gereformeerde kerk (vrijgemaakt) is voortgekomen uit wat in de eerste helft van de vorige eeuw werd aangeduid als de Gereformeerde kerken in Nederland.
In die kerken speelde al vanaf de tijd van dr. Abraham Kuiper een verschil van inzicht met betrekking tot de doop van de kinderen van de gemeente. Op de generale synode (waar afgevaardigden van de kerken in het land bij elkaar zijn om zaken
te bespreken die vanuit de kerken naar voren worden gebracht) was over dit verschil uitvoerig gesproken. Er werd geen overeenstemming bereikt, maar wel kwam het op de generale synode van Utrecht in 1905 tot een zogenaamde pacificatieformule. Zoals het woord al aangeeft moest die de vrede in de kerken dienen.
Echter in de dertiger jaren van de vorige eeuw werd het verschil van inzicht door de theologische intelligentsia ‘opgewaardeerd’ tot een leergeschil en op een kerkrechtelijk aanvechtbare manier op de generale synode gebracht. De generale synode van 1942 deed uiteindelijk een leeruitspraak. Dat was nog tot daaraan toe. Wat wel erg was: er werd een sanctie aan verbonden. Predikanten en hoogleraren die niet volgens de uitspraken van de synode leerden, werden geschorst. Van deze leerdwang maakten in de jaren daarna velen zich vrij.
In Nijverdal vond op zondag 13 oktober 1946 de eerste officiële kerkdienst plaats.
De “Akte van Vrijmaking” werd in eerste instantie door veertien personen ondertekend. De gereformeerde kerk (vrijgemaakt) in Nijverdal was een feit.
Overigens was de officiële naam eerst: Gereformeerde kerk (onderhoudende art. 31 D.K.O).
In het begin van de zeventiger jaren voltrok zich in de gereformeerde kerk vrijgemaakt weer een scheiding, die leidde tot het ontstaan van de Nederlands Gereformeerde kerk. Ook in Nijverdal kwam het tot een uiteengaan van broeders en zusters.
Met dankbaarheid mag vermeld worden dat er plaatselijk weer banden met elkaar zijn. Zo zelfs dat we weer samen het Heilig Avondmaal vieren.